Na de schrik van mijn leven te hebben gehad in begin april,
waardoor ik 2 4-daagses moest afzeggen en 4 maanden niet gewandeld heb,
ben ik eindelijk weer begonnen met te wandelen.
Had ik in 1e instantie Ede in de planning, ben ik uitgeweken naar Santpoort.
Mocht het wandelen totaal niet gaan,
dan kon ik in en rondom Santpoort makkelijker stoppen en weer terug bij mijn auto komen.
Ik was lekker vroeg bij de Ruïne van Brederode waar de start naast was.
Na aanmelden eerst nog een bakkie gedaan en zitten praten met een paar Kennedymars lopers.
Om kwart voor 9 vond ik het welletjes en ben ik op pad gegaan.
Vanaf de start ging de route als eerste naar en door Santpoort richting het zuiden.
Je loopt dan vanzelf Bloemendaal binnen en
na dat ik rechts gegaan was naar de duinen toe,
liep ik tussen de mooiste en de meest kostbare woningen door.
Bij een blik in mijn portemonnee kwam ik tot de conclusie dat het er voor ons niet inzit om daar te wonen.
Daarbij, we wonen erg goed waar we wonen.
Wel had ik mijn 1e rust daar in Bloemendaal.
Na een kwartiertje rust verder dus door die villawijk heen.
In het Rijperbos liep ik een klein stukje door onoplettendheid verkeerd,
dus een stukje terug en op de juiste route verder.
Heel fijn is ook die "Karmeltrap", die bijna altijd in de route is opgenomen.
Eenmaal boven kon ik even op een muurtje zitten om even wat rust te nemen en wat te eten en drinken.
Vervolgens gingen we langs de buitenkant van Bloemendaal naar de hockeyvelden van de hockeyclub Bloemendaal,
waar men bezig was met het vernieuwen van het kunstgras van 1 van de velden.
Joh, die lijm STINKT!
Gelukkig hadden we maar een klein stukje dat we er "last" van hadden.
Op de 2e officiële rust en tevens stempelpost,
heb ik alleen een stempeltje gehaald en ben ik verder gelopen.
Langs de sportvelden van BVC Bloemendaal. 
Na het passeren van deze sportvelden ging de route het duin/bosgebied in.
Het echt zware klimmen is gelukkig uitgebleven,
hoewel het wandelen op zandpaden natuurlijk een heel stuk zwaarder is dan op een harde stenen of asfalt ondergrond.
Op ongeveer 11 kilometer ben ik maar weer even op een omgevallen boom gaan zitten om toch maar weer wat rust te nemen.
Na een kwartiertje weer verder richting de Koepelberg.
DIE zouden ze echt niet links laten liggen in de route!
Deze "berg" beklimmen op weg naar het landgoed "Duin en Kruitberg".
Tegenover het prachtige gebouw en de vijver,
was men bezig met het klaarzetten van stoeltjes, kussentjes en
wat al niet meer voor een aanstaand huwelijk.
Na het verlaten van het landgoed was het nog maar 1,5 km tot de finish.
Ik vond het absoluut genoeg geweest.